Pierwsze zderzenie z Sharm El Sheikh: oczekiwania kontra rzeczywistość
All inclusive, ogrodzone resorty i „prawdziwy” Egipt
Pierwszy poranek w Sharm El Sheikh wygląda zazwyczaj podobnie: kawa na balkonie, basen z turkusową wodą, palmy, a w tle morze, które aż woła, żeby wskoczyć. Po dwóch dniach większość osób orientuje się jednak, że za bramą hotelu jest zupełnie inny świat – bardziej chaotyczny, głośniejszy, ale też znacznie ciekawszy niż idealnie przystrzyżony trawnik przy basenie.
Sharm El Sheikh to miasto zbudowane pod turystów. Ogrodzone resorty rozciągają się wzdłuż wybrzeża, strzeżone bramy, kontrola przy wjeździe, prywatne plaże i restauracje all inclusive, w których wszystko „jest w cenie”. Świetne, jeśli plan jest prosty: leżak, bar, basen. Gorzej, jeśli chcesz zobaczyć rafy koralowe, posnorkelować, pojechać na pustynię czy na Ras Mohammed na własnych zasadach.
„Prawdziwy” Egipt w Sharm to nie piramidy i targowiska jak w Kairze czy Aleksandrii. Tu prawdziwy Egipt to kierowca busika, który zatrzymuje się na środku ulicy, bo właśnie tam wysiadają pasażerowie; sprzedawca z lokalnej knajpki, który zaprasza na koshari i herbatę; chłopak z wypożyczalni sprzętu, który wytłumaczy, gdzie zaczyna się najlepsza rafa hotelowa zamiast tej przy pływającym pomostku.
Resort zapewnia komfort i poczucie bezpieczeństwa, ale szybko okazuje się, że jest też klatką – złotą, ale jednak klatką. Im szybciej ułożysz sobie plan wyjścia poza hotel, tym mniej nerwów zmarnujesz na chaotyczne zakupy ostatniego dnia i żal, że „przecież mogłem zobaczyć więcej”.
Krótka scenka: „hotelowy raj” a nuda po dwóch dniach
Wyobraź sobie: jest trzeci dzień pobytu. Rano basen, potem śniadanie, wieczorem drink w lobby. Ustawka pod palmą do zdjęcia na Instagram, kilka story z animacji przy basenie. I nagle dopada cię wrażenie, że… wszędzie mogłoby być dokładnie tak samo. Turecki kurort, grecka wyspa czy Egipt – różnica zaczyna się dopiero wtedy, gdy naprawdę wyjdziesz poza teren hotelu.
W Sharm El Sheikh ten moment przychodzi szybko. Widzisz w lobby tablice z wycieczkami fakultatywnymi, ktoś podchodzi i proponuje „best price my friend”. Znajomi z grupy mówią, że „oni brali z rezydenta, bo bezpieczniej”. Ty chcesz ciekawie, niedrogo i bez chaosu. Właśnie wtedy przydaje się plan działania: jakie wycieczki naprawdę mają sens, co da się zrobić samodzielnie, a za co lepiej zapłacić lokalnemu biuru.
Różnica między rozczarowaniem a zachwytem często sprowadza się do tego, czy wyjdzie się za bramę hotelu świadomie – z gotowym szkicem, co robić i gdzie jechać, zamiast zdawać się na przypadek i pierwszą napotkaną ofertę.
Konfrontacja z folderowym obrazkiem kurortu
Sharm na zdjęciach to krystaliczna woda, kolorowe rafy i luksusowe baseny. Wszystko prawda, ale obok tego są też ruchliwe ulice, klaksony, naciągacze przy sklepikach i wszechobecne „hello, my friend”. Dla części osób to szok, dla innych naturalna część arabskiego miasta. Im bardziej jesteś na to przygotowany, tym mniej cię to wytrąca z równowagi.
Do tego dochodzi inna koncepcja czasu: jeśli ktoś mówi, że „za pięć minut będzie bus”, może chodzić o pięć, piętnaście albo dwadzieścia pięć minut. Pakiet „relaks + cierpliwość” jest tu często cenniejszy niż dodatkowe dolary w portfelu. Trzeba nastawić się na ciągłe negocjacje, ale bez agresji – po prostu spokojnie i z uśmiechem.
Z perspektywy osób, które były w Sharm kilka razy, wniosek jest prosty: największą różnicę robi mentalne przygotowanie. To wciąż Afryka Północna, kraj muzułmański, inne prawo, inna mentalność. Kto to akceptuje, ten potrafi czerpać pełnymi garściami – od pustynnych zachodów słońca po nocne spacerowanie po Naama Bay.
Mikro-wniosek: im lepszy plan, tym mniej nudy i rozczarowań
Sharm El Sheikh na własną rękę potrafi być wyjątkowo wdzięcznym kierunkiem: świetne rafy, przyzwoite ceny, dobry klimat zimą. Ale wymaga minimum planu. Kto od początku wie, gdzie chce snurkować, które wycieczki fakultatywne go interesują i jak zamierza się poruszać po mieście, ten po prostu ma ciekawszy urlop i mniej czasu spędzonego na kłótniach z samym sobą i z rezydentem.
Kiedy jechać i jak dolecieć: sezon, loty, czas na miejscu
Pogoda i temperatury w ciągu roku
Kalendarz w Sharm El Sheikh rządzi się innymi prawami niż w Polsce. „Zima” to w praktyce przyjemna wiosna, a lato bywa tak gorące, że wiele osób po wyjściu z samolotu ma wrażenie, że otworzyli piekarnik.
Październik–kwiecień – dla większości podróżników to najlepszy okres. Dni są ciepłe, noce umiarkowane, a temperatura wody pozwala na długie snorkelingi bez dreszczy po wyjściu. W grudniu–lutym wieczory bywają chłodniejsze i potrafi mocniej wiać, ale na tle europejskiej zimy to wciąż bajka.
Maj–czerwiec to przejście w pełne lato. Dla osób lubiących gorąco – idealnie, ale przy aktywniejszym zwiedzaniu już trzeba pilnować przerw w cieniu i nawodnienia. Sierpień–wrzesień to już „tryb sauna”, szczególnie w mieście, choć na plaży i przy wodzie jest nieco lżej.
Dla nurkowania i snorkelingu kluczowa jest temperatura wody. W Sharm rzadko spada poniżej poziomu, który byłby niekomfortowy do krótkiego pływania bez pianki, choć osoby ciepłolubne zimą docenią cienki shorty lub koszulkę neoprenową. Upał latem ma jeszcze jeden skutek – krótsza wytrzymałość na słońcu, więc wycieczki pustynne czy całodniowe rejsy potrafią mocniej męczyć.
Jak zaplanować długość pobytu
Dla kogoś, kto chce tylko poleżeć i raz wyskoczyć na statek, tydzień bywa wystarczający. Jeśli celem jest Sharm El Sheikh na własną rękę – łączenie plaż, raf i wycieczek fakultatywnych – znacznie lepiej sprawdza się schemat 9–11 dni. Daje to czas na aklimatyzację, spokojne dwa–trzy dni tylko z maską i płetwami oraz 2–3 całodniowe wypady (np. Ras Mohammed + Tiran + pustynne safari), bez wrażenia „maratonu atrakcji”.
Krótki, 4–5-dniowy wyjazd ma sens głównie wtedy, gdy przylatujesz konkretnie dla rafy i planujesz maksymalnie jedną wycieczkę. Przy tak krótkim pobycie każda „wpadka” organizacyjna (np. problemy żołądkowe czy odwołany rejs z powodu wiatru) zabiera znaczną część urlopu.
Przy planowaniu długości pobytu warto też wziąć pod uwagę swój styl wypoczywania. Osoba, która lubi się ruszać i szybko się nudzi przy basenie, będzie potrzebowała więcej dni na eksplorację. Kto z założenia chce głównie spać, jeść i moczyć się w wodzie, spokojnie zmieści się w tygodniu, dodając maksymalnie dwie zorganizowane atrakcje.
Opcje lotu: czarter, tanie linie i „mix” z samodzielnym noclegiem
Termin ważniejszy niż cena – szczególnie dla wrażliwych na upał
Dla osób, które źle znoszą upał, ważniejszy niż kilkaset złotych oszczędności na bilecie bywa wybór odpowiedniego miesiąca. Zimą i wczesną wiosną da się normalnie zwiedzać, spacerować po mieście i siedzieć na górnym pokładzie statku bez ciągłego szukania cienia. Latem każdy kolejny stopień powyżej pewnego progu zmienia dzień w pogoń za klimatyzacją.
Sharm El Sheikh jest miejscem, gdzie wyjątkowo mocno opłaca się myśleć „komfortowo”, a nie tylko „tanio”. Dobrze dobrany termin to mniej zmęczenia, mniejsze ryzyko udaru słonecznego i większa szansa, że po intensywnym dniu na Ras Mohammed albo po quadach na pustyni dalej będziesz mieć siłę na wieczorny spacer i negocjacje w sklepikach.
Źródło: Pexels | Autor: Ashley Costello
Formalności i bezpieczeństwo: wiza, ubezpieczenie, zdrowie i wymogi lokalne
Wiza – Sinai Only vs pełna wiza egipska
Sharm El Sheikh leży na Półwyspie Synaj, co daje turystom dodatkową opcję wjazdu: bezpłatną pieczątkę „Sinai Only”, zamiast pełnopłatnej wizy egipskiej. Brzmi jak oszczędność, ale niesie ze sobą kilka ograniczeń, które mają duże znaczenie przy planowaniu wycieczek fakultatywnych.
Sinai Only pozwala przebywać na ograniczonym obszarze: Sharm El Sheikh, Dahab, Nuweiba, Taba oraz okoliczne atrakcje, m.in. Park Narodowy Ras Mohammed (z wyłączeniem części lądowej przy niektórych interpretacjach), rejsy na wyspę Tiran czy lokalne safari. Nie można na tej podstawie jechać do Kairu, Luksoru ani swobodnie podróżować po reszcie Egiptu.
Pełna wiza egipska (zwykle w formie naklejki kupowanej na lotnisku) jest wymagana, jeśli planujesz:
wycieczkę do Kairu (autokarem lub samolotem),
wypady poza Półwysep Synaj,
dłuższy pobyt z potencjalnym przemieszczaniem się między regionami.
Decyzję o rodzaju wizy dobrze podjąć przed kontrolą paszportową. Jeśli w planie jest tylko Sharm, Dahab, ras Mohammed i typowe morskie wycieczki, Sinai Only zwykle wystarczy. Gdy natomiast marzą się piramidy lub dalsze objazdówki, rozsądniej od razu wykupić pełną wizę, zamiast kombinować na miejscu.
Ubezpieczenie, koszty leczenia i słynna „choroba faraona”
Egipt ma prywatną opiekę medyczną na niezłym poziomie, ale ceny bez ubezpieczenia potrafią boleć bardziej niż słońce w południe. Dlatego składając Sharm El Sheikh samodzielnie, trzeba traktować ubezpieczenie nie jako dodatek, tylko jako podstawę. Przy sporcie, jakim jest nurkowanie czy quad, szczególnie ważne są takie zapisy w OWU jak:
czy polisa obejmuje sporty wodne (nurkowanie, snorkeling, windsurfing),
czy jest rozszerzenie o sporty wysokiego ryzyka, jeśli planujesz zejścia głębsze niż „rekreacyjne”,
limit kosztów leczenia – im wyższy, tym bezpieczniej,
pokrycie transportu medycznego i ewentualnej akcji ratunkowej.
Drugi temat to problemy żołądkowe, nazywane często „chorobą faraona”. Ich źródłem jest najczęściej inna flora bakteryjna, nagła zmiana diety, woda z kranu w lodzie albo zbyt odważne testowanie jedzenia pierwszego dnia. Podstawowy zestaw w apteczce powinien zawierać:
elektrolity (saszetki do rozpuszczenia w wodzie),
lek na biegunkę i probiotyk,
środek dezynfekujący do rąk,
plastry na odciski od klapek i otarcia od płetw.
Dobrą praktyką jest trzymanie się butelkowanej wody nie tylko do picia, ale też do mycia zębów. W hotelach wyższej klasy woda do lodu bywa filtrowana, ale poza resortem lepiej zachować ostrożność. Jedzenie uliczne może być bezpieczne i pyszne, o ile jest świeżo przygotowywane i masz wrażenie, że „ma obrót” – im większa rotacja, tym mniejsze ryzyko.
Bezpieczeństwo i szacunek do lokalnych zwyczajów
Pierwszego wieczoru wielu turystów przeżywa lekkie zdziwienie, gdy przy hotelowej bramie widzi uzbrojonego ochroniarza i skaner jak na lotnisku. Po chwili do tego widoku się przyzwyczajasz i zaczynasz go traktować jak tło – element codzienności, który ma bardziej uspokajać niż straszyć.
Sharm El Sheikh to kurort mocno nastawiony na turystów, więc poziom bezpieczeństwa w strefach hotelowych i turystycznych jest zwykle wysoki. Kontrole przy wjazdach do miasta, bramki przy centrach handlowych czy policyjne checkpointy na drogach są standardem. Dla gościa oznacza to głównie wydłużone przejazdy i kilka dodatkowych minut na lotnisku czy przy wjeździe do Naama Bay, a nie realne utrudnienia.
W codziennym funkcjonowaniu najczęściej wracają te same proste zasady:
nie eksponować gotówki i kosztownego sprzętu,
nie zostawiać telefonów i aparatów bez nadzoru na leżaku przy basenie czy na statku,
negocjować ceny, ale bez agresji – twardo, z uśmiechem.
Kwestia ubioru budzi zwykle najwięcej pytań. Na terenie hotelu i na plażach hotelowych stroje zachodnie są normą – bikini, kąpielówki, szorty. Sytuacja zmienia się przy wyjściu „do miasta” czy podczas wycieczek lądowych. W Naama Bay czy Soho Square krótkie spodenki i koszulka z krótkim rękawem nikogo nie dziwią, ale w bardziej lokalnych dzielnicach, na bazarach czy przy zwiedzaniu meczetów kobiety lepiej czują się w luźniejszej odzieży zakrywającej ramiona i kolana. Mężczyźni również wywołują mniej spojrzeń w t-shircie niż w koszulce bez rękawów.
Przy kontakcie z lokalsami dobrze działa prosta grzeczność: przywitanie „salam alejkum”, delikatny uśmiech i spokojne „no, thank you” powtarzane tyle razy, ile trzeba. Natarczywość sprzedawców bywa męcząca, ale w większości przypadków kończy się, gdy widzą stanowczość bez agresji. Reakcje typu przewracanie oczami, komentarze czy pstrykanie zdjęć bez pytania nie pomagają – ani relacjom, ani własnemu poczuciu komfortu.
Alkohol poza hotelami jest tematem osobnym. Oficjalnie można go kupić w wybranych sklepach i barach, ale publiczne upijanie się na ulicy, krzyki czy „śpiewy powrotne” w środku nocy potrafią bardzo szybko ściągnąć niechcianą uwagę. Sharm jest miejscem turystycznym, jednak normy społeczne są inne niż w nadmorskich kurortach Europy.
Zdrowy rozsądek na wycieczkach i przy rafie
W Sharm El Sheikh bezpieczeństwo to nie tylko mury hotelu i kontrola na wjeździe do miasta, ale też sposób zachowania na morzu i na pustyni. Najwięcej nieprzyjemnych historii dotyczy właśnie wycieczek – bo tam czujność opada, a „od tego jest organizator”.
Przy wyborze rejsów i safari zawsze opłaca się spojrzeć na szczegóły: jak wygląda łódź, ilu jest przewodników, czy jest jasno powiedziane, co cena obejmuje. Dopłaty za sprzęt snorkelingowy, kamizelki, napoje czy bakszysz dla załogi bywają drobne, ale jeśli nikt o nich wcześniej nie wspomni, atmosfera na statku robi się nerwowa.
Podczas samego pływania podstawą jest kamizelka i maska dobrana do twarzy. Nie chodzi o to, że każdy musi ją mieć, ale że powinna być pod ręką – szczególnie gdy ktoś nie jest pewny swoich umiejętności pływackich, a łódź cumuje przy miejscach z głęboką wodą i sporą falą. Egipskie morze potrafi wyglądać spokojnie z pokładu, a przy skoku do wody nagle okazuje się, że prąd boczny jest mocniejszy, niż widać z góry.
Na pustynnych wycieczkach pojawia się inny zestaw ryzyk – głównie upał, odwodnienie i przecenianie własnej kondycji. Półlitrowa butelka wody na trzygodzinną jazdę quadem to za mało, nawet gdy słońce jest niżej. Chusta na twarz (tzw. arafatka) i okulary są ważne nie tylko ze względu na zdjęcia, ale też na pył i wiatr, które po godzinie jazdy potrafią zmęczyć bardziej niż sam upał.
Wniosek jest prosty: przy Sharm El Sheikh „bezpieczeństwo” oznacza przede wszystkim własne decyzje – czytaj, dopytuj, nie wstydź się odmówić skoku ze statku, jeśli nie czujesz się pewnie.
Noclegi i okolice Sharm: gdzie się zatrzymać, żeby mieć blisko do wszystkiego
Wiele osób klika rezerwację hotelu, patrząc głównie na zdjęcia basenu i liczbę gwiazdek. Potem okazuje się, że do miasta trzeba dojechać busem, a jedyna rafa przy hotelu to kawałek trawy morskiej i kilka rybek. W Sharm rozkład dzielnic mocno wpływa na to, jak będzie wyglądał każdy dzień.
Najważniejsze strefy Sharm El Sheikh
Miasto rozciąga się wzdłuż wybrzeża, a poszczególne zatoki mają zupełnie inny charakter. W praktyce turyści najczęściej lądują w kilku rejonach:
Naama Bay – dawne serce Sharm, dziś nadal jedna z najpopularniejszych części. Dużo sklepów, restauracji, klubów, deptak, bary z shishą. Plaże najczęściej piaszczyste lub z łagodnym wejściem do morza, ale rafa przy brzegu bywa już mocno „zmęczona” turystyką. Dobra baza dla tych, którzy chcą wieczorem wychodzić z hotelu piechotą.
Hadaba / Ras Umm Sid – spokojniejsza okolica na klifach, z ładnymi widokami i kilkoma bardzo przyzwoitymi rafami przyhotelowymi. Blisko słynnej plaży Fanar i Farsha (popularny bar z klimatem). Do Naama Bay trzeba dojechać taksówką lub busem, ale w zamian ma się więcej ciszy i lepsze warunki do snorkelingu.
Sharks Bay – rejon niedaleko lotniska, z mieszaniną większych resortów i mniejszych hoteli. Rafa zwykle w niezłym stanie, lecz zejście do morza przeważnie z pomostów, bo brzeg jest skalisty. Blisko do Soho Square – sztucznego, ale efektownego centrum rozrywki.
Nabq Bay – nowsza część Sharm, dalej od centrum. Sporo dużych kompleksów all inclusive, więcej wiatru (co docenią kitesurferzy), często bardziej płytkie laguny z długim dojściem do głębszej wody. Dobra opcja dla osób nastawionych na „hotelowe życie” z kilkoma wycieczkami.
Do tego dochodzą mniejsze strefy i pojedyncze obiekty rozrzucone wzdłuż wybrzeża. Jeśli planem jest Sharm na własną rękę, a nie tylko hotel, kluczowe pytanie brzmi: czy wieczorami chcesz wychodzić pieszo, czy nie przeszkadzają ci krótkie transfery taksówką.
Jak dobrać hotel do planu: rafa, miasto czy spokój
Dobry punkt startowy to trzy proste decyzje: co jest ważniejsze – piękna rafa przy hotelu, bliskość centrum czy cisza i przestrzeń. Rzadko da się mieć wszystko naraz w jednym miejscu, więc pewne kompromisy są nieuniknione.
Jeśli priorytetem jest snorkeling „pod domem”, szukaj hoteli przy klifowych odcinkach wybrzeża, z długimi pomostami i opiniami mówiącymi wprost o rafie. Hadaba i część Sharks Bay mają przewagę pod tym względem. Do miasta będzie dalej, ale w zamian codziennie po śniadaniu wystarczy wziąć maskę i zejść po schodkach z pomostu prosto na łąki koralowe.
Jeżeli ważniejsze są spacery po mieście, zakupy i knajpy, lepsza będzie Naama Bay. Rafa zwykle słabsza, za to wieczorny „program” układasz sam: można iść na kolację poza hotelem, potargować się na bazarze albo usiąść w kawiarni i po prostu patrzeć na ruch uliczny. Przy takim wyborze większość morskich wrażeń zapewnią rejsy fakultatywne.
Dla osób, które chcą głównie spokoju i dużej bazy all inclusive (rodziny z dziećmi, grupy znajomych), komfortowo wypada Nabq – zwłaszcza przy dłuższych pobytach. Plaże z łagodnym zejściem są tu wygodne dla najmłodszych, a wycieczki i tak realizuje się zwykle z transferem spod hotelu.
Mały trik: przed rezerwacją konkretnego obiektu sprawdź nie tylko ogólne opinie, ale też zdjęcia „gości” z plaży i wejścia do morza. Hotele potrafią pokazać najładniejszy fragment, który nie zawsze oddaje cały stan linii brzegowej.
All inclusive czy sam nocleg: co lepiej dla podróżowania na własną rękę
Sharm to królestwo formuły all inclusive, co bywa błogosławieństwem i przekleństwem jednocześnie. Z jednej strony wygoda – nie myślisz o śniadaniach, napojach, często także o lunchach, bo wszystko masz w obrębie hotelu. Z drugiej, pojawia się pokusa siedzenia wyłącznie w resorcie „bo przecież płacisz, to korzystaj”.
Jeśli planujesz intensywnie korzystać z wycieczek fakultatywnych, duże, rozbudowane all inclusive ma plus w postaci „bazy” po powrocie: można zjeść późną kolację, napić się czegoś chłodnego, nie martwić się o sklep czy restaurację. Wówczas ważniejsze od liczby restauracji a la carte stają się godziny wydawania posiłków i fakt, czy kuchnia reaguje na wcześniejsze informacje o wyjeździe o świcie.
Przy modelu z samodzielnym jedzeniem (BB lub tylko nocleg) otwiera się inny zestaw możliwości. Można próbować lokalnych knajp, zmieniać miejsce kolacji co wieczór, też trochę lepiej poczuć miasto. Koszty nie muszą być wyższe – proste jedzenie w małej restauracji lub barze z falafelem jest zwykle tańsze niż europejska kolacja w hotelowej restauracji.
Dobrym wyjściem „pośrodku” bywa formuła półpensji (HB): śniadanie i kolacja w hotelu, a w ciągu dnia i tak jest się w ruchu. Przy wyjazdach zorganizowanych przez lokalne biura lunch na statku czy na pustyni często jest już w cenie, więc dodatkowe pakiety hotelowe nie zawsze mają sens.
Wniosek z praktyki: im więcej dni chcesz spędzić poza hotelem, tym mniej potrzebujesz rozbudowanego all inclusive. Jeśli plan zakłada maksymalnie dwie wycieczki, a reszta to basen i plaża, formuła „wszystko w cenie” bywa rozsądna – zwłaszcza przy dzieciach.
Źródło: Pexels | Autor: Serinus
Transport na miejscu: z lotniska, po mieście i na wycieczkach
Moment wyjścia z hali przylotów w Sharm to krótki test refleksu: z każdej strony ktoś oferuje taksówkę, transfer, „good price, my friend”. Zamiast rzucać się w pierwsze lepsze auto, opłaca się wiedzieć, jakie masz opcje i ile mniej więcej powinna kosztować droga do hotelu.
Transfer z lotniska: taksówka, transfer hotelowy czy lokalne biuro
Najwygodniejszą, choć nie zawsze najtańszą opcją, jest zorganizowany transfer. Może go zapewnić biuro podróży, hotel albo lokalna firma, z którą i tak planujesz wycieczki. Zaletą jest stała cena ustalona z góry, czasem też kierowca czekający z tabliczką przy wyjściu.
Taksówki lotniskowe działają na zasadzie negocjacji. Oficjalnych taksometrów raczej nie zobaczysz, dlatego dobrze jest znać orientacyjne widełki cen do swojej dzielnicy. Kierowca zwykle poda stawkę wyższą, licząc na efekt „pierwszego dnia”. Rozsądny model to ustalenie ceny przed wejściem do samochodu, bez wstydu z odmawiania przy zbyt wygórowanych propozycjach.
Jeśli współorganizujesz sobie pobyt przez lokalne biuro, dopytaj, czy przy większym pakiecie wycieczek nie dorzucają transferu z lotniska gratis lub w niższej cenie. Zdarza się to dość często i pozwala uniknąć targowania się w pierwszej godzinie pobytu.
Poruszanie się po Sharm: taksówki, busiki i spacery
Miasto jest rozciągnięte, więc chociaż niektóre odcinki da się przejść pieszo, większość gości prędzej czy później korzysta z transportu. Do wyboru są przede wszystkim:
białe i niebieskie taksówki – najbardziej elastyczne, łapane na ulicy lub zamawiane z hotelu. Zawsze negocjuj cenę przed startem, możesz podeprzeć się aplikacjami z mapami, pokazując mniej więcej dystans. Warto mieć przy sobie drobne pieniądze, bo „brak reszty” jest dość powszechny.
minibusy / mikrobusy – małe, często nieoznakowane busiki kursujące głównymi ulicami. Tanie, używane częściej przez mieszkańców, ale turyści też z nich korzystają. Zatrzymuje się je machnięciem ręki, a przy wysiadaniu po prostu podaje opłatę kierowcy. Ten wariant wymaga nieco pewności siebie i minimum orientacji w topografii miasta.
spacery – realne głównie w obrębie jednej dzielnicy (np. w Naama Bay czy Soho Square). Na dłuższe odcinki między zatokami przy upale chodzenie pieszo przestaje mieć sens.
W ostatnich latach pojawiały się informacje o aplikacjach typu Uber czy lokalnych odpowiednikach, jednak ich dostępność i realne użycie potrafią się szybko zmieniać. Najpewniejsze nadal pozostają „klasyczne” metody – szczególnie przy krótkim, turystycznym pobycie.
Mały szczegół organizacyjny: wizytówka hotelu z nazwą i mapką lub zapisany punkt na mapie offline bardzo ułatwia powrót taksówką, zwłaszcza po zmroku. Nie każdy kierowca zna wszystkie mniejsze obiekty po nazwie, ale większość kojarzy większe hotele i główne ulice.
Wycieczki fakultatywne z Sharm: jak wybierać i nie przepłacać
Pierwszego dnia w hotelu ktoś już puka do drzwi: „Friend, tomorrow quad safari, very good price”. Pięć minut później przy recepcji stoi przedstawiciel innego biura, a jeszcze przed kolacją zaczynasz mieć wrażenie, że jak nie zapiszesz się na coś teraz, to ominie cię całe sedno Egiptu. Zamiast brać pierwszy lepszy pakiet „3 w 1”, lepiej na spokojnie rozpisać, co naprawdę chcesz zobaczyć.
Główne kierunki wycieczek: morze, pustynia i odrobina historii
Oferta lokalnych biur krąży zasadniczo wokół trzech światów: Morze Czerwone (snorkeling, nurkowanie), pustynia Synaj (quady, Beduini, góry) i wyjazdy historyczno-religijne (Kair, Jerozolima, Góra Mojżesza). W większości przypadków wszystko da się zorganizować na miejscu, dzień wcześniej.
Rejsy na rafy i wyspy – klasyka Sharm: Ras Mohammed, Tiran, lokalne rafy jak Near Garden czy Far Garden. Zawsze w pakiecie: statek, sprzęt snorkelowy (lub własny), lunch, napoje, czasem fotograf. Różnice między ofertami dotyczą liczby postojów, wielkości łodzi i „dodatków” typu banana boat.
Safari na pustyni – quady lub buggy, czasem połączone z krótką wizytą w obozowisku Beduinów, kolacją i pokazem (taniec, ognisko). Dystans nie jest zwykle ogromny, tu chodzi bardziej o klimat zachodu słońca nad pustynią niż o rajd Dakar.
Kair / Piramidy / Muzea – wyjazd autokarem lub lotem wewnętrznym. Wariant autokarowy to kilkanaście godzin w drodze, ale tańszy. Samolot znacząco skraca czas, ale podnosi koszt. Program zazwyczaj łączy Muzeum Egipskie z piramidami w Gizie i krótkim rejsem po Nilu.
Jerozolima i Morze Martwe – całodzienna (a raczej całonocna + dzienna) wyprawa z przekraczaniem granic, kontrolami i intensywnym programem. Po drodze często Betlejem, punkt widokowy na panoramę Jerozolimy, ściana Płaczu, kąpiel w Morzu Martwym.
Góra Mojżesza i klasztor św. Katarzyny – wyjazd wieczorno-nocny, wejście na szczyt przed wschodem słońca, zejście rano i wizyta w klasztorze. Wymaga minimalnej kondycji i ciepłych ubrań na górze.
Przy krótkim pobycie łatwo popłynąć ambicjami, zapychając każdy dzień „atrakcją”. Dwa, maksymalnie trzy solidne wyjazdy zwykle dają więcej radości niż pięć byle jakich, po których wraca się bardziej zmęczonym niż po tygodniu pracy.
Do Sharm El Sheikh można dolecieć na trzy główne sposoby i każdy inaczej pasuje do idei organizowania wszystkiego na własną rękę.
Czarter z biurem podróży – najprostsza opcja logistycznie. W pakiecie masz przelot, transfer i hotel (często all inclusive). Nawet jeśli całą resztę planujesz robić samodzielnie, przy first minute lub last minute cena bywa konkurencyjna w stosunku do samodzielnego składania elementów. Minusem jest sztywny termin i narzucony hotel.
Tanie linie lub regularny lot + samodzielny nocleg – pełna swoboda, ale trzeba poświęcić więcej czasu na szukanie połączeń i hoteli. Sprawdza się, gdy chcesz np. połączyć Sharm z innym miejscem w Egipcie lub dłużej zostać poza strefą resortową.
Mix: hotel z biura, reszta samemu – częsty wybór osób, które chcą mieć „z głowy” dojazd i bazę wypadową, ale nie są zainteresowane pakietem wycieczek od rezydenta. Taki model szczególnie dobrze współgra z rezerwacją wycieczek przez lokalne biura, np. korzystając z serwisów typu praktyczne wskazówki: turystyka do wstępnego rozeznania w ofercie.
Przy wyborze opcji lotu trzeba dopasować nie tylko cenę, ale też komfort godzin przylotu i wylotu. Późny przylot i wczesny wylot mocno skracają realny czas pobytu, co przy intensywnym planie wycieczek może mieć znaczenie.
Gdzie kupować wycieczki: hotel, ulica czy internet
Scenka typowa: para kupuje pierwszą wycieczkę u rezydenta, a następnego dnia na plaży widzi tę samą ofertę o połowę taniej. Zaczyna się zgrzyt, w głowie pytanie „czy daliśmy się zrobić”. Różnice w cenach nie biorą się z magii, tylko z pośredników.
Biuro podróży / rezydent – najprościej i „po polsku”: polskojęzyczny opiekun, jasne zasady, ubezpieczenie w pakiecie, pomoc w razie problemu. Ceny zwykle najwyższe, ale część osób płaci świadomie za komfort i poczucie bezpieczeństwa.
Lokale biura w mieście – rozsiane po Naama Bay, Hadabie, Soho Square, a nawet w Nabq. Oferta podobna jak u rezydenta, często ten sam operator na końcu łańcuszka. Ceny niższe, bo odpada prowizja dużego touroperatora. Negocjacje wchodzą w grę – delikatnie, ale jednak.
Sprzedawcy plażowo-hotelowi – pan „Ali” lub „Ahmed”, który „ma brata z łodzią” i „specjalną cenę tylko dziś”. W praktyce pracuje dla normalnego biura, tyle że bez sklepu stacjonarnego. Tu bezwzględnie sprawdza się z kim faktycznie płyniesz/jedziesz, a nie tylko imię sprzedawcy.
Rezerwacje online – polskie lub międzynarodowe portale, gdzie wybierasz wycieczkę jeszcze przed wylotem. Plus: opinie, jasny regulamin, płatność kartą. Minus: mniejsza elastyczność dat, ewentualne trudniejsze zmiany na ostatnią chwilę.
Przy wybieraniu lokalnego biura sprawdza się prosty filtr: adres, strona, opinie, numer telefonu, zdjęcia prawdziwej łodzi czy busa. Jeśli ktoś unika konkretów i wszystko „załatwia tylko na WhatsAppie”, lepiej zachować ostrożność, szczególnie przy dłuższych, nocnych trasach.
Na co zwracać uwagę w programach wycieczek
Dwóch sprzedawców mówi o „Rejsie do Ras Mohammed”, ale w jednym przypadku oznacza to 3 postoje na snorkeling, w drugim – obwożenie po zatoce z dwoma krótkimi „skokami do wody”. Różnica w cenie bywa wtedy znacząca, ale różnica w jakości dnia jeszcze większa.
Przy rejsach i pustyni dobrze dopytać:
ile jest realnych przystanków i w jakich miejscach (przy rafie, przy plaży, w zatoce);
jak liczna jest grupa – łódź na 20 osób i łódź na 80 osób to dwa inne doświadczenia;
co dokładnie zawiera cena: sprzęt do snorkelingu, kamizelki, lunch, napoje, opłaty parkowe, zdjęcia – czy potem nikt nie „dolicza” ciekawych dodatków;
godziny wyjazdu i powrotu – istotne, jeśli masz małe dzieci, kolację w hotelu, czy kolejny plan na wieczór.
Przy wycieczkach dalekobieżnych (Kair, Jerozolima) zapytaj wprost o:
liczbę przystanków „komercyjnych” – perfumerie, papirusy, sklepy z pamiątkami. Jedni lubią takie przerywniki, inni woleliby spędzić te 40 minut przy Sfinksie, a nie przy olejkach zapachowych.
język przewodnika – czy będzie polskojęzyczny, mieszany (np. polsko-czesko-słowacka grupa), czy angielski dla wszystkich. Dla części osób to drobiazg, dla innych klucz do zrozumienia historii miejsca.
Im dokładniej wiesz, z czego składa się dzień, tym łatwiej uniknąć efektu „miał być rejs, a wyszła całodniowa wycieczka zakupowa z dwoma skokami do wody”.
Bezpieczeństwo na wycieczkach: morze i pustynia
Większość rejsów i safari przebiega spokojnie, ale to wciąż natura, nie park miejski. Przy morzu i pustyni drobne przygotowanie robi ogromną różnicę między „przygodą życia” a „resetem w przyhotelowej klinice”.
Na rejsach morskich kluczowe są trzy sprawy:
sprzęt i opieka – maska, fajka, płetwy dobrane do twarzy i stóp, kamizelka asekuracyjna przy braku pewności w wodzie. Dobrze, jeśli jest na łodzi ktoś w rodzaju „snorkel mastera”, kto prowadzi grupę w wodzie i reaguje, gdy ktoś odpływa za daleko;
słońce i nawodnienie – krem z wysokim filtrem, także na plecy i tył nóg (najczęściej spalane partie ciała), nakrycie głowy, regularne picie wody, a nie tylko słodkich napojów;
respekt dla rafy – nie dotyka się koralowców, nie staje na nich, nie zbiera „pamiątek”. To nie tylko kwestia ekologii, ale i bezpieczeństwa – kontakt z niektórymi organizmami kończy się bolesnym uczuleniem lub raną.
Na pustyni kłopoty zdecydowanie częściej wynikają z brawury niż z warunków terenowych. Quady czy buggy prowadzi się w kolumnie, tempem dyktowanym przez przewodnika – to nie jest miejsce na wyścigi. Minimalny zestaw: chusta na twarz (do kupienia na miejscu za kilka euro), okulary przeciwsłoneczne, zamknięte buty, długie spodnie lub przynajmniej coś, co zasłoni uda przed gorącym powietrzem i kurzem.
Drobny, ale ważny szczegół: ubezpieczenie. Część polis turystycznych ma wyłączenia dla sportów motorowych lub nurkowania z butlą. Kiedy planujesz kurs nurkowy lub intensywne używanie quadów, dobrze mieć polisę, która to obejmuje – różnica w składce zazwyczaj jest niewielka, a różnica w razie wypadku – ogromna.
Snorkeling i rafy koralowe: jak wycisnąć z Sharm maksimum pod wodą
Na pierwszym zejściu z pomostu wita cię ściana błękitu i mrowie kolorowych ryb, a po wyjściu na brzeg przychodzi myśl: „Dlaczego ja się w to nie wciągnąłem/a wcześniej?”. Morze Czerwone naprawdę potrafi przestawić priorytety – nagle śniadanie o 7:00 przestaje być problemem, jeśli o 7:30 jesteś już nad łąką koralową.
Gdzie na najlepszy snorkeling: plaże i rafy z brzegu
Jeśli hotel ma porządną rafę, część atrakcji masz „pod domem”. Wiele osób jednak chce zobaczyć coś więcej niż tylko ten sam fragment ściany koralowej. Nawet bez łodzi można trafić na bardzo ciekawe miejsca dostępne z brzegu lub krótkim dojazdem.
Ras Umm Sid / Fanar – jedna z najczęściej chwalonych raf z dostępem z plaży-klifu. Zejście po schodkach i z pomostu, dość szybki dostęp do głębszej wody, dużo miękkich koralowców i sporo ryb. Przy odrobinie szczęścia – żółwie.
Sharks Bay – kilka wejść z pomostów różnych hoteli, rafa ciągnąca się wzdłuż zatoki. Warto wybrać plażę z dostępem publicznym lub beach clubem, który wpuszcza również osoby z zewnątrz za opłatą.
Near Garden / Far Garden – rafy przy Naama Bay, zwykle w programie rejsów półdniowych lub dziennych. Z brzegu dostęp ograniczony do konkretnych obiektów, ale z łodzi można spokojnie eksplorować ściany koralowe.
Ras Mohammed (park narodowy) – dla wielu osób „numer 1” pod względem bogactwa życia podwodnego i dramatycznych ścian koralowych. Dojście głównie z łodzi w ramach wycieczek, ale można też wjechać do parku samochodem i zejść z brzegu w wyznaczonych punktach.
Przy planowaniu wypadów z brzegu zawsze sprawdź: czy jest pomost (na klifach zejście bez niego jest nierealne), jaka jest głębokość przy wejściu i czy w danym miejscu nie ma ograniczeń związanych z prądami i falą. Personel hotelu zwykle wie, kiedy lepiej odpuścić pływanie z powodu wiatru.
Podstawowy sprzęt do snorkelingu: kupić na miejscu czy wziąć swój
W hotelowym sklepie wszystko jest „od ręki”, ale niekoniecznie w jakości, jakiej oczekujesz. Z drugiej strony, pakowanie całego arsenału sprzętu do bagażu też ma swoją cenę. Rozsądny podział wygląda tak:
Maska i fajka – najlepiej mieć swoje. Dobrze dopasowana maska (która nie przecieka) to komfort na każdy dzień. Przed wyjazdem można ją przetestować pod prysznicem: przyssać do twarzy bez paska, wciągnąć powietrze nosem – jeśli trzyma się sama, to dobry znak.
Płetwy – można wypożyczyć na miejscu, choć bywają przetarte i „po przejściach”. Jeśli masz wrażliwą skórę lub specyficzny rozmiar stopy, własne płetwy to mniejsza szansa na otarcia.
Buty do wody – przy klifach rzadko się przydają (wchodzisz z pomostu w głęboką wodę), ale na piaszczysto-kamienistych plażach i w lagunach Nabq chronią stopy przed jeżowcami i ostrymi kawałkami skał.
Koszulka / rashguard – lekka bluza UV potrafi uratować plecy i ramiona przy kilku godzinach w wodzie. Klasyczny błąd pierwszego dnia to spalone łopatki od pływania „twarzą w dół”.
Jeśli planujesz pływać codziennie, jednorazowy zakup lepszego sprzętu często wychodzi podobnie cenowo jak kilkukrotne wypożyczenia, a później zostaje na kolejne wyjazdy.
Zasady pływania przy rafie: jak nie zrobić sobie i innym krzywdy
Snorkeling wydaje się banalny: maska, rurka, płetwy i już. Rzeczywiście, technicznie to nic skomplikowanego. Najwięcej problemów wynika z braku wyczucia miejsca – szczególnie przy żywej rafie, gdzie linia między „zachwytem” a „dewastacją” bywa cienka.
Kilka prostych reguł bardzo podnosi bezpieczeństwo i komfort:
Nie stawaj na koralowcu – nawet jeśli „wygląda jak skała”. Żywa rafa jest ekstremalnie wrażliwa. Do odpoczynku służą boje, linie asekuracyjne, ewentualnie piaskowe dno w zatokach.
Obserwuj prąd i wiatr – kiedy wypłynięcie „z prądem” jest łatwe, powrót pod prąd bywa męczący. Na początek warto płynąć najpierw delikatnie pod prąd, a wracać z nim.
Najczęściej zadawane pytania (FAQ)
Kiedy najlepiej jechać do Sharm El Sheikh, żeby nie umrzeć z gorąca?
Wyobraź sobie, że wychodzisz z samolotu i pierwsze skojarzenie to „otwarty piekarnik” – to właśnie sierpień w Sharm. Jeśli chcesz połączyć plażę, snorkeling i wycieczki, a nie tylko uciekać do klimatyzowanego lobby, celuj w okres październik–kwiecień.
Jesień i zima w Sharm przypominają cieplejszą polską wiosnę: w dzień jest przyjemnie ciepło, wieczorami przydaje się bluza, a woda nadal zachęca do długiego snorkelowania. Maj–czerwiec i wrzesień są dobre dla fanów upałów, ale przy aktywnym zwiedzaniu szybciej pojawia się zmęczenie i przegrzanie. Szczytowe lato to już „tryb sauna” – do przeżycia, jeśli nastawiasz się głównie na basen i krótkie wypady.
Ile dni przeznaczyć na Sharm El Sheikh, jeśli chcę coś więcej niż basen i drinki?
Scenariusz „tydzień all inclusive, a ostatniego dnia panika, że nic nie widziałem” jest tam bardzo częsty. Jeśli chcesz naprawdę skorzystać z Sharm na własną rękę, lepiej zaplanować 9–11 dni niż klasyczne 7.
Przy takim czasie spokojnie zmieścisz 2–3 dni tylko na rafy i plażę, 2–3 całodniowe wycieczki (np. Ras Mohammed, Tiran, pustynne safari) i jeszcze zostanie margines na gorszy dzień czy pogodowy kaprys. Krótkie 4–5 dni mają sens głównie wtedy, gdy skupiasz się na snorkelingu pod hotelem i najwyżej jednej wycieczce – wtedy każda wpadka organizacyjna „boli” dużo mocniej.
Czy Sharm El Sheikh da się zwiedzać na własną rękę, czy lepiej brać wszystko od rezydenta?
W lobby hotelu usłyszysz wszystko: od „bierz tylko z rezydentem, bo niebezpiecznie” po „po co przepłacać, lokalne biuro zrobi to samo za pół ceny”. Prawda zwykle leży pośrodku – część rzeczy zrobisz samodzielnie bez stresu, przy innych wygodniej zapłacić komuś, kto zna lokalne realia.
Na własną rękę ogarniesz m.in. wyjścia do miasta (Naama Bay, Old Market), przejazdy busikami, snorkeling z plaży hotelowej czy z publicznych wejść do wody. Lokalne biura świetnie sprawdzają się przy Ras Mohammed, Tiranie, quadach czy całodziennych rejsach – różnica w cenie względem rezydenta jest zwykle spora, a jakość zbliżona. Kluczem jest plan: wiedzieć z góry, które atrakcje chcesz mieć „podane na tacy”, a gdzie dasz radę sam.
Czy Sharm El Sheikh jest bezpieczne i jak przygotować się mentalnie do „innego świata” za bramą hotelu?
Wiele osób pierwszy raz wychodzi za bramę resortu i ma wrażenie, że zmieniło kontynent: klaksony, zaczepianie „my friend”, busik zatrzymujący się na środku ulicy. To nie jest niebezpieczne w sensie „coś mi się stanie”, raczej kulturowy szok, jeśli ktoś oczekuje sterylnej Europy.
Bezpieczeństwo polega tu bardziej na rozsądku niż na strachu: nie wchodzisz w konflikty, pilnujesz pieniędzy i dokumentów, nie zostawiasz rzeczy bez opieki. Trzeba też oswoić się z innym podejściem do czasu (pięć minut może znaczyć dwadzieścia) i z negocjacjami cen. Kto akceptuje, że to Afryka Północna i kraj muzułmański z własnymi zasadami, ma znacznie spokojniejszą głowę i więcej frajdy z miasta poza resortem.
Jak uniknąć rozczarowania typem „wszędzie mogłem leżeć przy tym samym basenie”?
Klasyk wygląda tak: trzeci dzień pobytu, wszystkie drinki z karty już spróbowane, zdjęcie pod palmą zrobione, a ty łapiesz się na myśli, że równie dobrze mógłbyś być w Turcji albo w Grecji. Sharm zaczyna się różnić dopiero wtedy, gdy wychodzisz poza hotel – do raf, na pustynię, do miasta.
Najprostszy sposób, żeby nie wrócić z poczuciem „zmarnowanego” miejsca, to przyjazd z choćby szkicowym planem: 2–3 konkretnie wybrane wycieczki, upatrzone miejsca do snorkelingu i ogólna wizja, jak będziesz się poruszać (busiki, taxi, lokalne biura). Im mniej decyzji podejmujesz „z nudów w lobby”, tym mniej przepłaconych, słabych atrakcji i tym więcej autentycznych wrażeń.
Czy w Sharm El Sheikh naprawdę zobaczę „prawdziwy Egipt”, czy tylko turystyczną bańkę?
Jeśli ktoś wyobraża sobie „prawdziwy Egipt” jako piramidy i kairskie bazary, to w Sharm może się zawieść – to miasto od początku budowane pod turystów. Inny jest jednak „lokalny” Egipt: kierowca busa, który zgarnia ludzi po drodze, chłopak z wypożyczalni sprzętu pokazujący najlepszy fragment rafy czy właściciel knajpki namawiający na koshari i herbatę.
Turystyczna bańka to ogrodzony resort, bramki, prywatna plaża i all inclusive. Wystarczy jednak przejść przez tę bramę, żeby zobaczyć miasto z jego chaosem, zapachami, gwarem i codziennością ludzi, którzy tam żyją na stałe. Różnica między „bańką” a „prawdziwszym” Egiptem w Sharm nie polega na odległości, tylko na decyzji, czy w ogóle chcesz za tę bramę wychodzić.
Jak pogodzić chęć oszczędzania z komfortem i zdrowym rozsądkiem w Sharm El Sheikh?
Wiele osób jedzie z nastawieniem „byle taniej”, a potem płaci podwójnie: zmęczeniem, przegrzaniem, stresem przy byle opóźnieniu. W Sharm bardziej opłaca się myślenie „komfortowo” – dobry termin wyjazdu, rozsądna długość pobytu i wybór kilku sensownych wycieczek zamiast łapania każdej „okazji” z ulicy.
Oszczędzanie ma sens przy rzeczach powtarzalnych: negocjacja ceny taxi, zakupy pamiątek, wybór lokalnego biura zamiast rezydenta. Nie warto jednak ciąć kosztów kosztem zdrowia (lot w szczytowym upale, całodniowe rejsy bez przerw na cień, brak ubezpieczenia) czy nerwów (brak planu, chaotyczne rezerwacje na ostatnią chwilę). Taki balans zwykle kończy się najlepszym stosunkiem „jakość wyjazdu do wydanych pieniędzy”.
Najważniejsze punkty
Resort all inclusive daje wygodę i poczucie bezpieczeństwa, ale szybko zamienia się w złotą klatkę – bez wyjścia za bramę trudno poczuć, że jest się naprawdę w Egipcie, a nie w „kopii” dowolnego kurortu.
Prawdziwy Sharm zaczyna się poza hotelem: w busikach zatrzymujących się na środku ulicy, lokalnych knajpkach z koshari i przy hotelowych rafach odkrywanych z pomocą obsługi, a nie z folderu rezydenta.
O tym, czy pobyt będzie nudny czy ekscytujący, decyduje gotowy plan wyjścia poza resort – świadomość, które wycieczki wziąć, co zrobić samemu, a kiedy skorzystać z lokalnego biura zamiast pierwszej lepszej oferty w lobby.
Konfrontacja z „folderowym rajem” bywa szokiem: obok turkusu morza są klaksony, naciągacze i ciągłe „my friend”; im wcześniej zaakceptujesz ten miks, tym mniej rzeczy będzie cię irytować.
Kluczem jest mentalne przygotowanie: to Afryka Północna, kraj muzułmański i inna koncepcja czasu, więc relaks połączony z cierpliwością i spokojnymi negocjacjami działa lepiej niż nerwy i przepłacanie u rezydenta.
Najbardziej sprzyjający okres na Sharm to październik–kwiecień, kiedy temperatury są przyjemne, a woda pozwala na długie snorkelingi; latem upał ogranicza komfort wycieczek pustynnych i całodniowych rejsów.
Opracowano na podstawie
Egypt Tourism Statistics Report. United Nations World Tourism Organization (2023) – Dane o ruchu turystycznym w Egipcie, znaczenie kurortów jak Sharm El Sheikh
Climate of Egypt. World Meteorological Organization – Charakterystyka klimatu Egiptu, sezonowość temperatur powietrza
Sea Surface Temperature Climatology for the Red Sea. Intergovernmental Oceanographic Commission of UNESCO – Średnie temperatury wody w Morzu Czerwonym w ciągu roku
Travel Advice: Egypt. Ministry of Foreign Affairs of the Republic of Poland – Zalecenia bezpieczeństwa, obyczaje, prawo lokalne w Egipcie
Global Code of Ethics for Tourism. World Tourism Organization – Zasady odpowiedzialnej turystyki, relacje z lokalną społecznością
Red Sea Coral Reef Status Report. International Union for Conservation of Nature – Informacje o rafach Morza Czerwonego, presja turystyczna i ochrona
